Geert Vlieger

Podcasts, audioverhalen, sounddesign en muziekproductie

Hoi! Welkom op mijn site. Ik maak podcasts en doe aanverwante dingen met audio zoals sounddesign en muziekproductie.

© Geert Vlieger. All rights reserved.

Talkshow podcasts

Click op de tegels als je wilt luisteren.Haast wekelijks neem ik talkshow podcasts op. Ik help opdrachtgevers een concept te vormen waar naar geluisterd wordt. De podcast als medium is enorm gegroeid, daar ben ik blij mee, maar daartegenover staat dat het steeds lastiger wordt luisteraars te bereiken. Dat doe je met oprechte goed geproduceerde podcasts die ook passen bij de missie van een opdrachtgever.Ik zet mij graag in voor een diverse en inclusieve wereld, ondanks dat het veel gebruikte mode woorden zijn, is er nog veel te winnen op dat vlak. Trots kijk ik terug op een serie als Progress Podium (Patronaat) waarin we stilstonden bij representatie van gender diversiteit en seksualiteit. Maar ook kijk ik uit naar de serie ter bevordering van de wankele positie van jonge kunstenaars connection die ik mag gaan maken voor Galerie Bart.

Ko en de Boomgaard (VPRO)

Ko en de boomgaard (podcast)Ko en de Boomgaard (transcriptie PDF)Ko is een man van 88 wiens leven 2 jaar geleden drastisch veranderde. Ko leefde vanaf zijn pensioen tot zijn 86e (levensjaar) op een boomgaard. Een leven achter een hoge omheining van bomen en vol verwilderde natuur.Ko leefde grotendeels afgezonderd van de wereld om hem heen. Een leven dat ook voor zijn enig kind, zijn dochter Jannemarein, gedeeltelijk in het verborgene bleef. Totdat Ko om gezondheidsredenen in het verzorgingshuis kwam en hij zijn dochter vroeg de laptop, die in zijn huisje op de boomgaard stond, veilig te stellen.Door de informatie die op de laptop stond kreeg Jannemarein een heel ander beeld van haar vader te zien. Ze leerde haar vader opnieuw kennen, precies op het moment dat bij haar vader dementie werd vastgesteld.Een documentaire van Geert Vlieger
Eindmix: Alfred Koster
Muziek: Blue dot Sessions en Geert Vlieger

TRANSCRIPTOok in PDF beschikbaar: Ko en de Boomgaard (transcriptie PDF)Titel: Ko en de boomgaard
Gemaakt door: Geert Vlieger
Uitgebracht: november ‘22
Lengte: 46 minuten
Omroep: VPRO
Deze podcast bestaat uit:Meerdere gesprekken tussen Ko en Geert in het verzorgingshuis van Ko.
Meerdere gesprekken tussen Jannemarein en Geert bij Jannemarein thuis
Een vertellende stem die het verhaal verteld (Geert). Dat is ook de ik-persoon.
STARTGeert: Weet u hoe ik u op het spoor ben gekomen?Ko: Dat weet ik eigenlijk niet precies.Geert: Nee dat heb ik eigenlijk niet…Dat is namelijk via Jannemarein.Ko: Via Jannemarein? Hoe kan dat nou?Geert: Jannemarein is kunstenaarKo: Ja dat is zoGeert: en af en toe heeft ze een expositie. En op de expositie hingen deze 2 posters.Ko: Oooh!? Oh wat leuk.Geert: Wist u dat? Nee dat wist ik niet. Dus eigenlijk door haar expositie ben je mij op het spoor gekomen. HahahahaGeert: Wat vind u daarvan?Ko: Dat vind ik leuk, een bijkomstigheid.Geert: Dit is Ko een beginnend dementerende man van 88. Hij zit sinds 2 jaar in het verzorgingshuis en dat is waar ik nu met hem spreek. En op die 2 posters die ik aanwijs zie ik Ko, zichzelf fotograferend in een spiegel.Geert: Dit zijn foto’s uit uw privé archief.Ko: Dat weet ik eigenlijk niet. Zij beheert dat.Geert: De laptop.Ko: Die staat hier.Geert: Een oude laptop.Ko: Dat weet ik eigenlijk niet. Uit de boomgaard.Geert: Ja!Geert: Ik kom de laatste tijd wel vaker bij Ko op bezoek, om te spreken over de periode waarin die bewuste foto’s zijn gemaakt. De tijd dat hij solistisch woonde op een boomgaard. Ik ken Ko nog niet zo lang. Ik leerde hem de vorige zomer kennen via zijn zelfportretten die dus hingen op een kunstexpositie van Jannemarein. Zijn dochter.Geert: Vind u het niet erg dat die foto’s openbaar zijn?Ko: Nee hoor.Geert: U voelt zich niet naakt op de foto.Ko: Naakttt? Welnee ik heb gewoon gekleed.Geert: En die?Ko: Ja waar die vandaan komt weet ik niet. Maar geen naaktfoto.Geert: Maar wel in de onderbroek toch?Ko: Nee ik ga niet naakt op de foto, waarvoor?Geert: U bent nooit naakt op de foto gegaan?Ko: Ik geloof het niet, denk het niet.Geert: In de expositie bent u wel naakt te zien.Geert: Ik zag foto’s van zijn geslachtsdeel en van zijn billen. Ook fotografeerde hij zichzelf in de spiegel met een jurkje of andere vrouwen kleding. Op sommige foto’s had hij niets aan.Naast deze foto’s op groot en klein formaat hingen er op de expositie ook kleine handgeschreven notities, vermoedelijk door Ko geschreven in het verzorgingshuis. Het gaf mij een inkijkje in het leven van iemand die daar woont. Zo hing er bijvoorbeeld een briefje met daarop het schema van de dag.07u30 opgestaan 08:00 steunkousen aan. 12:00 lunch varkenssukade lap, prei aardappelpuree. Half 5 steunkousen uit. 10u naar bed.De expositie was intiem en het voelde daardoor ook een beetje ongemakkelijk. Sta ik daar in de wat elitaire omgeving van een galerie te kijken naar een dickpick van een bejaarde man.Maar eigenlijk werd ik er er ook wel vrolijk van het geheel had wat joligs, iets eigenwijs. Op sommige foto’s leek ik Ko besmuikt te zien gniffelen in de camera, alsof hij wist dat ik hier een tijd later verbaast voor hem zou staan in deze galerie.Na de expositie raakte ik in gesprek met Jannemarein de maker van het werk dus. Een vrouw van rond de 50. Ik vond haar gelijk al cool. Ze had op latere leeftijd besloten om haar goede baan op te zeggen en kunstenaar te worden.We spraken over de expositie. Ze vertelde dat veel van de kunst is ontstaan uit de foto’s en teksten die haar vader op een laptop had opgeslagen.Jannemarein: Ik wilde wat foto’s zoeken. Misschien heeft mijn vader gevraagd om een specifieke foto te zoeken, dat weet ik niet precies. En toen ontdekte ik dat er van de jaren 2010 tot vlak voor zijn opname, ja, een grote hoeveelheid op de computer stonden.Geert: Het archief is dus gemaakt in de periode op de boomgaard. Deze had hij na zijn pensioen gekocht om zijn groene vingers de ruimte te geven. Hij kocht het in de jaren 90’ en woonde toen nog in een rijtjeshuis met zijn vrouw. Maar toen zijn vrouw overleed besloot hij ook op de boomgaard te gaan wonen. En dus ook om foto’s te gaan maken.Jannemarein: Behalve koken, zijn omgeving, zijn interieur, zijn bezoek. Ja zag ik ook dat mijn vader zelfonderzoek heeft gedaan. Hij heeft zichzelf gefotografeerd voor de spiegel, hij heeft zich naakt gefotografeerd, hij heeft zich in dameskleding gefotografeerd, hij heeft zich met een stropdas gefotografeerd. Hij heeft zich in SM gefotografeerd.Geert: Ko leefde daar op de boomgaard een buitengewoon leven zo werd mij duidelijk, helemaal toen Jannemarein mij vertelde dat haar vader toen hij ruim 80 was, waarschijnlijk heeft meegewerkt aan een pornofilm.Wat mij intrigeerde waren de contrasten in Ko zijn leven. Op de boomgaard leek hij vrij en het zag er avontuurlijk uit. Hij was speels op onderzoek binnen thema’s als SM en gender identity. Dit alles in een zelf gecreëerde eigen wereld. De boomgaard.En daar dan tegenover het leven in het verzorgingshuis. Een leven met regelmaat, regels en weinig privacy dit alles in een wat sobere leefomgeving.Het was een wereld waar ik op dat moment eigenlijk nog niets vanaf wist. Mijn oma heeft een tijd in een verzorgingshuis gewoond, maar ik was toen te jong om dat dat bewust mee te maken. Al weet ik nog dat ik het er verschrikkelijk vond, er hing verdriet in de lucht.Ik hoopte dat er van de guitige man op de foto nog iets over was. Hoe ziet zijn leven er nu uit? Loopt hij in vrouwenkleding en een SM masker op rond in het verzorgingshuis? Of weet hij wellicht niets meer over die periode op de boomgaard?Een tijdje na de expositie reis ik voor het eerst vanuit Amsterdam, waar ik woon, met de bus naar midden Noord Holland. Naar het verzorgingshuis van Ko.Geert: klop klop (geklop op de deur, deur gaat open?) Hey Hallo!Ko: Heeeee! Hoe issie?Geert: Heeft u tijd?Ko: Kom binnen!Geert: Ik heb van Jannemarein een oude en beetje vergeelde luchtfoto van de boomgaard per mail gekregen. Een foto uit een tijd dat er nog geen google Maps was.Het lijkt mij beter niet gelijk te beginnen met vragen over zijn zelfportretten, die ook in die periode zijn gemaakt. Het is nogal een privé aangelegenheid en deze man is voor mij nu nog een vreemde.Geert: Ik heb een foto, meegenomen. Dit is het toch?Ko: Jaa! Ja ja! Dat is een oude foto! Ja dat was wel fijn. Dat was een mooi plekje he, god wat een leuke foto. Ja dat is ‘m: De boomgaard!Jannemarein en Ko noemen dit dus de boomgaard. Dat was het vermoedelijk ook voordat Ko het kocht, maar nu op deze foto lijkt het daar niet meer op. Er is geen fruitboom meer te vinden. Wel zie ik misschien wel 1000 andere bomen en struiken in allerlei verschillende kleuren, maten en vormen. Alles mooi geplaatst, vaak in lijn met elkaar.Ko: Ja ik had eigenlijk ook nog een achterdeurtje zal ik maar zeggen. Een connectie met een bedrijf dat groen verkocht en wat dan onverkoopbaar was, dat kreeg ik. En nou dat gaf ik overal een plekje en zo kwam er steeds meer groen in de boomgaard en werd ie steeds mooier.Geert: Ik kijk weer naar de luchtfoto. Ik ben absoluut geen bomenkenner dus wat er precies staat weet ik niet. Maar ik vind het mooi, het is een haast schilderachtig landschap. Een laken van gras met daarop vele kleine groene kunstwerken. Er is, ten tijde dat deze foto is gemaakt, met veel liefde en toewijding gewerkt aan deze boomgaard. Ik herken de vele coniferen die er staan overigens wel, Ko wijst wat dingen aan op de luchtfoto.Ko: Wat was er nog meer. Taxus bukata. Daar had ik een hele koeke van. Ook nog en er was ook nog zoiets als. Hoe noem je dat, dat het avonds zo lekker ruikt. Ik kan niet zo gouw op de naam komen. Dat groeide er ook weelderig. Ja dat was ook mooi. Maar het moet allemaal ook een beetje z’n tijd hebben. En hier heb je de schuur, daar heb ik een inbouw gedaan.Geert: U woonde in het schuurtje?Ko: Ja ik heb er een soort woning in gemaakt. Ja dat was wel fijn. Dat is een mooi plekje he? Maar het was wel een heel erg apart avontuur.Geert: Wat deed u daar overdag?Ko: Ja wat moet ik daar nou van zeggen. Nou je ziet het wel, het had wel een beetje zorg nodig hier endaar. Er staan allerlei boompjes in, daar kon je wat mee doen. Die heb ik ook gepland natuurlijk. Goh de boomgaard hahahahaGeert: Ik ga op bezoek bij Jannemarein. Jan Peter de man van Jannemarein doet open en ik loop naar boven waar Jannemarein zich ontfermt over de katten die van mij geschrokken zijn. In de beginjaren kwamen Jannemarein en jan Peter vaak op de boomgaard.Jannemarein: Wij hebben altijd getracht te helpen controleerbaar te houden.Geert: Het mede onderhouden van Ko zijn huis en de boomgaard was veel werk. Maar dit was vooral ook Ko zijn eigen schuld. Hij liet de boel bewust ontsporen. Zo verzamelde hij bijvoorbeeld spullen die hij bij de kringloop had gevonden, hij zette daar zijn huis en boomgaard mee vol en ook de natuur liet hij steeds meer op zijn beloop.Jannemarein en jan peter kwamen dan geregeld een paar dagen opruimen. Maar een tijd later was het dan steeds weer terug bij af. Een echt kantelpunt voor Jannemarein was het moment dat de enige poes die hij had zwanger raakte, ook dat liet hij op zn beloop. Na een tijd waren het er wel 100.Jannemarein: Tot en met zijn auto aan toe. Niet afwassen, maar dat vet met heet water een beetje uitsmeren. Dat mensen die kwamen dan op een gegeven moment zelf een kopje meenamen. Als ik zijn bed niet verschoonde had hij in 7 jaar zijn bed niet verschoond. Op een gegeven moment werd het steeds lastiger om met mijn vader om te blijven gaan. Er was geen ruzie ofzo, maar hij had z’n plek daar. Hij kwam eens per week bij de achterbuurvrouw voor koffie en daar zag ik hem.Geert: Jannemarein en Jan Peter kwamen zo een 10 jaar niet op de boomgaard. Het was een periode waarin Ko zichzelf en de boomgaard liet verwaarlozen. De ratten liepen over de vloer, hij sliep op een beschimmeld matras en droeg elke dag dezelfde kleren. Het weinige bezoek dat kwam joeg hij geregeld van het terrein af. Hij leefde die 10 jaar een eenzaam bestaan. Totdat duidelijk werd dat het zo niet langer ging.Ko: Heel vreemd ik had er ook een bed staan. Daar was ik op gaan liggen, maar ik kon er niet vanaf komen. Dat heb 3 dagen geduurd. Geen drinken, geen eten. En toen heeft Jeroen mij gered. Die heeft mij toen van dat bed afgetrokken. Daar was ik blij mee!Geert: Ko kwam in het verzorgingshuis.Ko: Ik ben hier op de een of andere manier terecht gekomen. Ik denk door mijn schoonzoon en mijn dochter.Geert: Voordat ik in het leven van Ko nu, in het verzorgingshuis duik, wil ik van zijn dochter weten waarom ze eigenlijk kunstwerken is gaan maken met de foto’s van haar vader. Jannemarein is aangesloten bij een galerie, dezelfde als waar ik de expositie bezocht en Ko voor het eerst zag. Ze werd bekend met haar langlopende ‘scannerproject’. Ze scant daglicht, wolken en regen en vertaalt dit met een computer naar abstracte kunstwerken. Na de vondst van haar vaders fotoarchief stopt ze met de scans.Jannemarein: (Pakt een oude laptop) Ik denk het is wel leuk om het vanuit het oorspronkelijke archief te bekijken, maar dat is het natuurlijk maar net wat we tegenkomen. Ik wist dat mijn vader fotografeerde, veel fotografeerde. Maar niet precies wat hij fotografeerde. Wel van zijn eten of de boomgaard, want dat stuurde hij dan regelmatig per email. Ik wist bijvoorbeeld niet dat hij andere mensen fotografeerde, dus naakt.
Geert: We bekijken het fotoarchief. Het is netjes gesorteerd.
Jannemarein: Kijk dit zijn allemaal…Geert: Mapje uit 2013.Jannemarein: Ja dit soort foto’s was ik eigenlijk naar op zoek. Dit zijn stenen uit Den Helder. Heeft hij een compositie van gemaakt. Kijk en dit is ook weer een compositie. Een compositie van bux boompjes tegen de achtergrond van coniferen.Geert: Hier zie je wel dat er tijd aan onderhoud is besteed.Ko: Ja, allemaal snoeiwerk.Jan: Ik loop er een beetje doorheen dan heb je een beetje een beeld. Kijk hier bij hem binnen is het nog netjes. Dit soort foto’s verwachtte ik. Van de boomgaard van van delen van de boomgaard, van de compositie van de bomen. Vooral heel veel groen.Geert: Ik zie hier nog geen zelfportretten. Is dat later gekomen, of is dat een toevalligheid?Jannemarein: Nee dat is 2014 inderdaad.Jannemarein: Ja dit doet iedere man. Sorry dat doen heel veel mannen.Geert: DickpickJannemarein: Dit is een hele onsmakelijke foto als dit van je vader is.Geert: Ah da tis een zelfportretJannemarein: Ja 1 van de eerdere foto’s, voor de spiegel.Geert: En denk je dan dat hij dit gebruikte om naar iemand toe te sturen denk je?Jannemarein: Ja hij zat wel op homo erotische fora noem je dat.Geert: Je had verteld dat er contact is geweest over het opnemen van een porno film ook?Jannemarein: Ja staat op de mail inderdaad.Jannemarein: Dit is meesteres Manita. Oh hier. Ja dus dan begint het:(Meesteres Manita in een voorgelezen mailtje) “hallo Ko zou het mogelijk zijn om dan en dan bij jou op het erf een film op te nemen met allerlei thema’s. Mits het weer een toelaat, of we doen een sneeuwsessie. Heb jij ook iets van een schuur of kunnen wij in je huisje of in je caravan iets doen.”Jannemarein: Nou en dan:(Meesteres Manita in een voorgelezen mailtje) “Natuurlijk mevrouw Manita, alle ruimte die ik heb stel ik u graag beschikbaar. Eventueel wil ik je graag assisteren zodat jij je ook veilig kan voelen, kijk maar Je bent dus van harte welkom.Jannemarein: Nou en dan foto’s van de boomgaard erbij en een foto van de inrichting.(Meesteres Manita in een voorgelezen mailtje) “Wat een geweldig antwoord, maar ik heb toch besloten om de opname uit te stellen totdat het warmer weer is.”Jannemarein: Nou en dan krijg je dit. Zoekt zij weer contact.(Meesteres Manita in een voorgelezen mailtje) “Ik komt binnenkort een keer langs.”Jannemarein: En dan schrijft ze hier de wensen van filmslaaf Rico weer. Dit zijn de wensen die Rico dan gaat spelen. En die heeft geschreven aan haar.(Meesteres Manita in een voorgelezen mailtje) “Hoi Meesteres, Wijdewormer is een prima eerste keus! Tussen haakjes dan, is daar eventueel ook een schuur wc voor jullie en kan ik daar als slaaf gedoucht gewassen worden. Haakje sluiten. En u moet mij daar natuurlijk maximaal op extreme en bizarre wijze kunnen vernederen. Met bijvoorbeeld modder, andere viezigheid, dressuur training enzovoorts of andere extremen. U Roxy en Sonja en eventueel anderen moeten zich flink kunnen uitleven op mij. Laat het echt een unieke film worden! Ook andere mensen mogen daarbij betrokken en aanwezig zijn.”Jannemarein: Ja en dan krijg je dat antwoord van mijn vader en ja dat is dan ook weer zo mijn vader, gaat hij dus niet in mee. Dan zegt hij:(Ko in een voorgelezen mailtje) “Hallo Manita, leuk wat van je te horen.”Jannemarein: Nou heel praktisch:(Ko in een voorgelezen mailtje) “Maar ik heb geen douche hier, wel heet water en een wastafel. En ook een toilet dat op het diepriool is aangesloten. De ondergrond hier is zeeklei, je kunt het ook opscheppen en in een emmer vermengen wat water.”Geert: ja dit ging natuurlijk over dat modder gooienJannamerein: Ja over het moddergooien, dus hij denkt wel mee. Maar dan heel praktisch.(Ko in een door Jannemarein voorgelezen mailtje) “Dan heb je stevige modder, dat blijft ook lekker zitten. En kom maar zelf maar kijken wat de mogelijkheden zijn, ik ben benieuwd. En ja die Ammerylis staat hier binnen nu te bloeien, het is een prachtig exemplaar geworden”Geert: Ik ben nu wel benieuwd hoe het verder gaat. Of is het nog een heel langlopend..Jannamerein: Nee ze gaat niet op de Ammerylis in. Ze vraagt: is het goed als ik even langskom op de locatie?Geert: Jannemarein wil iets vertellen met haar werk dat is de rol van kunst. Kunst zet ons aan tot denken, over onszelf en over de samenleving. Het draagt bij aan betere omgangsvormen tussen mensen, meer begrip voor de ander.En dat begrijpen van de ander, in dit geval haar vader, is 1 van de voornaamste redenen dat ze het archief in is gedoken. Zo wordt duidelijk als we er samen doorheen scrollen.

Jannemarein leest hardop voor:  Jaar 2013 nat sex en dat staat naast jaar 2014 kievit. Jaar 2015 voorspel. Goths 07. Meisje SMGeert: Dan komen we een mailwisseling tegen, we vermoeden met iemand die hij op een forum heeft ontmoet. De persoon deelt Ko informatie van het internet over SM en fetisjisme.Jannemarein leest een mail voor: ”Fetisjisme is an zich niet bekend als een psychiatrische stoornis. Zoals met alle fantasieën kunnen fetisjen bespreken met een partner als lastig worden ervaren. Psychologie today verteld dat veel mensen met dit soort verlangens die buiten de norm zijn. Zolang je communicatief en veilig bent en uw partners zijn instemmende volwassenen dan is een fetisj aan jou om te verkennen en te genieten.Jannemarein: Ik denk dat mijn vader dit in het verleden nodig heeft gehad. Dit kunnen bespreken. En dat was met mijn moeder niet aan de orde, met mijn moeder kon je helemaal niets bespreken. Ik denk dat het hier. Ik denk dat dit een belangrijk stukje is. Een stukje dat dit heel veel verklaart.Geert: Vervolgens komen we een andere mailwisseling tegen van Ko met een vrouw die hij ook op het internet heeft ontmoet: Gerrie. Het is een vrouw die Jannemarein ook al wel eens heeft gezien.Jannemarein: Oh dat is Gerrie. Kijk dit bedoel ik:Mail tussen Gerrie en Ko voorgelezen door Jannemarein: “Ik zoek geen levensgezel maar wel gezelligheid. De gevoelens tussen de seksen de man en de vrouw daar wringt het. Ik ben daar aan de matige kant terughoudend eigenlijk. Het is een knoop die in het verleden is ontstaan.”Jannemarein: Oh wat mooi! Kennelijk wilde ze meer van mijn vader dan vriendschap.Mail tussen Gerrie en Ko voorgelezen door Jannemarein: “Maar je hebt misschien een ander beeld van gezelligheid. Het blijft dus zoeken naar de gulden middenweg. En de weg of liever de kronkelpaden ernaartoe liggen vol met obstakels. Geschiedenis uit het verleden.”Geert: Maar dat hij het zelf een kronkel noemt is natuurlijk ook… Interessant.Jannemarein: Ja als iets dat er niet hoort te zijn. En dat vind ik zo jammer. Dat is jammer.Geert: Zo gaat het vaker als Jannemarein de laptop van haar vader opent, ze vindt weer nieuwe informatie. De puzzelstukjes vallen steeds meer op zijn plek. Sinds ze het archief heeft begrijpt ze haar vader beter, waar zij zichzelf een groot deel van haar leven onbegrepen voelde door hem. Er was vroeger weinig oog voor Jannemarein door het slechte huwelijk van Ko en zijn vrouw, haar moeder.Jannemarein: Ik heb nog steeds de as van mijn moeder, heeft nog heel lang bij mijn vader gestaan. Hij wil het pas verspreiden als ik ook zijn as heb. Nou dat wordt vast een explosie maargoed.Maar dat was gewoon een zieke relatie waar ik het slachtoffer van ben geworden dat is eigenlijk de meest simpele samenvatting. Dat ik jarig was en dat ze de avond ervoor ruzie gehad. Dat mijn vader een bierflesje naar zijn hoofd heeft gehad. Dat ik jarig was en de tuin inrende en dat ik dan in dat glas stapte. Ik had gelukkig ook de buren waar ik dan vaak naartoe ging en ook altijd mee op vakantie ging. Die hadden het goed voor elkaar dus die hadden gelukkig een huis in Italie en een huis in Oostenrijk. Dus op een gegeven moment was ik iedere vakantie weg, op een gegeven moment was ik 12 weken per jaar uit huis. En dat moest ook wel, want op een gegeven moment kreeg ik ook een eetprobleem. Wat niet zo raar is onder deze omstandigheden.Geert: Neem je ze dat kwalijk?Jannemarein: Nee, dat neem ik ze niet kwalijk. Nee zeker niet. Ik zie nu zelf: Het leven is lastig, en daar ging natuurlijk ook heel erg dat project met mijn vader over dat. Ik denk dat we dat ook wat meer naar elkaar uit mogen spreken: een leven is lastig. Ja de keuzes die je maakt zijn vaak ook al ingegeven door de omstandigheden en soms is dat lastig om aan die omstandigheden te ontsnappen.Geert: Ze zag nu met terugwerkende kracht dat haar vader daar zijn leven opnieuw aan het vormgeven was. In het geheim. Het openlijk bevragen van je eigen sexualiteit of gender-identiteit is voor een groot deel van zijn generatie, iets wat er nooit heeft mogen zijn.Met het werk probeert Jannemarein andere mensen te laten zien dat het oké is om ook nog op late leeftijd te veranderen, om aan de omstandigheden te ontsnappen. Om de oorzaken die maken dat je vastloopt om te buigen door op zoek te gaan naar wat voor jou wel werkt.Het lijkt erop dat Ko dat nu in het verzorgingshuis niet doet en zijn persoonlijkheid voor een deel nog steeds verbergt.Maar wat ook kan, is dat hij deze kant van zichzelf gewoon is vergeten. Dat is lastig te beoordelen.Geert: en wat is dat?Geert: Ik wijs opnieuw naar de 2 posters.Ko: Oh dat is zomaar! Ja dat ben ik wel hoor. Knaap van een ding geworden he? Maar hij is wel leuk!Geert: Wat is het? Wat zien we?Ko: Dat ben ik! Ja je moet dat niet zo… Het is een beetje leuk.Geert: Het is een grapje?Ko: Ja!Geert: Vond u het leuk om vrouwenkleding aan te trekken.Ko: Nee ik heb dat niet. Ik heb gewoon een broek aan en een hemd erover aan.Geert: Oh oke!Geert: Ko liet mij tijdens eerdere ontmoetingen merken dat hij niet echt een actieve herinnering heeft aan het archief. Ik probeer zijn geheugen daarom wat aan te wakkeren.Geert: U heeft van 2010 tot 2020 ongeveer foto’s gemaakt op de boomgaard. En die staan op uw oude laptop.Ko: Dat weet ik niet, zal wel.Geert: en die staan op uw oude laptop.Ko: Is dat zo? Ik ben die hele laptop kwijt, dat heeft mijn dochter zeker. Dat vind ik leuk.Geert: U zocht foto’s en informatie over SMKo: SM?!Geert: Weet u wat dat is.Ko: Ja dat is dat eigenaardige.Geert: Op uw computer stonden daar foto’s en teksten van.Ko: oh dat weet ik niet.Geert: dat weet u niet meer?Ko: NeeGeert: Had u daar een interesse in of weet u dat ook niet meer?Ko: Ik geloof het eigenlijk wel zo…. Ja… uurhm .. Stond dat op die laptop? Ik heb dat eigenlijk niet…. Dat heb ik helemaal niet meer in mijn hoofd zitten. Dat zal wel niet zo vele bijzonders zijn geweest.Geert: Vond u mannen ook interessant?Ko: Nee ik ben niet, nee dat heb ik niet. Nee. Ik ben gewoon een vent. Een man onder mannen. Maar ik val dus niet op mannen ofzo dat heb ik niet nee. Maja dat speelt eigenlijk niet meer, die contacten dat is er gewoon niet meer.Geert: dat zou u niet willen?Ko: Nee ben ik gewoon te oud voor. De spanning is eruit dat is er niet meer. Nee. Ja.Jannemarein heeft vergelijkbare gesprekken met haar vader, maar ook zij heeft het vermoeden dat hij niet de gehele waarheid vertelt. We filosoferen samen over hoe dit zou kunnen komen.Geert: Wat ik nu zo bijzonder vind… Ik kan mij heel goed voorstellen dat als je in een heel ander milieu als waarin ik ben opgegroeid, maar als je dan deze leeftijd bereikt. Wat maakt het nu allemaal nog uit, waarom zou ik niet gewoon open kaart spelen. Dat gevoel heb ik er een beetje bij: waarom zou je dit nog verborgen houden?Jannemarein: Ja, ik denk omdat het zodanig verborgen houden dat je er niet bij kan. Snap je? Dat je niet eens weet dat je het ooit verbogen hebt, maar dat het zover is weggestopt.Geert: Is hij het vergeten dan bedoel je? Ik denk als je ergens je hele leven een soort… misschien een vorm van dubbelleven leidt. Waarvan 1 deel soort van geheim is. Dat je misschien ook niet weet hoe je daar op een andere manier mee om moet gaan dan dat het een geheim is. Of dat het het onuitgesproken blijft. Dat je er dus eigenlijk niet meer bij kan. Natuurlijk nu hij dementerend is, is dat alleen maar lastiger.Geert: ja maar je hoort ook wel verhalen dat bij dementie juist de schotten omhoog worden getrokken.Jannemarein: Ja maar dat kan misschien nog gebeuren. Ja maar dat is nu nog niet aan de hand. Maar hij heeft wel… dat kun je ook op zijn computer zien.. heeft ook contacten en er staan allemaal schunnige foto’s op zijn computer. Maja, het is wel jammer dat als je die verlangens hebt en je hebt het gevoel dat dat er niet mag zijn. Dat lijkt mij… dat lijkt mij eenzaam.Geert: Met behulp van de luchtfoto ben ik samen met Ko in gedachten teruggegaan naar die weelderige boomgaard waar hij woonde. Een groot contrast met waar Ko nu sinds 2 jaar woont. Ik vraag mij af of iemand als hij gelukkig kan zijn in een verzorgingshuis. Is hij inderdaad eenzaam?Ik bezoek Ko geregeld en probeer mij een beeld te vormen van het leven dat hij hier heeft.De kamer is in de basis zoals je die zou verwachten van een verzorgingshuis. De ruimte is groter dan een Amsterdamse studentenkamer maar kleiner dan een fries appartement. De inrichting is qua meubilair vrij sober er staat een zwart leren fauteuil naast het raam. Het leer is door de jaren heen flink verkreukeld vanuit hier wordt veel naar buiten gekeken. Of naar de Tv die ertegenover staat.Geert: Ik zit hier zo, ik heb m’n televisie Ik heb mn laptop daar heb ik veel plezier van. En nouja mn bed en je kan je eigen douchen daar en een wc en een klein keukenbuffet. Dus alles bij de hand.Geert: Het zou door de witte muren en het weinige ook niet al te mooie meubilair een minder gezellige plek kunnen zijn. Maar dat is het niet.Dit komt mede doordat de muren volhangen met kleurrijke op A4 uitgeprinte foto’s. Het zijn foto’s die Ko zelf heeft gemaakt van binnen het verzorgingshuis of de directe omgeving.De serie laat zien hoe groot de wereld nog is van iemand die in het verzorgingshuis woont. Ik vond het gebouw en het terrein eromheen nietszeggend. Sfeerloze jaren ’90 bebouwing met daartegenover een stuk braakliggendMaar in Ko zijn foto’s van deze omgeving schuilt een zekere schoonheid. Hij neemt zijn fototoestel mee als hij naar de supermarkt loopt 200 meter verderop. Ondertussen stopt hij en maakt hij foto’s als hij iets moois ziet. Het liefst zet hij vogels op de foto. Vogels met jonkies op de rug.Ko: Dus Ja ik ga naar de Deka markt koop ik wat in meestal bier en ik kijk wat rond. Onder andere naar die foto’s van die fuut met zn jonkies op de rug. Daar moet je maar net tegenaan lopen. Van Heee! De fuut!!En dan met die jonkies op zn rug. Begin mei was dat. Een hele mooie vogel. Ja dat zijn toppers. Maar moet je toevallig tegenaan lopen.Geert: We gaan verder met het rondje door zijn kamer. Het is hier wel een beetje rommeltje maar dat maakt het ook wel gezellig. De veranda staat hier vol met sanseveria’s in emmers of in potten met water op hydro zoals ko dit noemt. Daartussen slingeren lege bierblikjes, het blijkt bij de compositie te horen.Geert: Effe kijken ik heb daar nog een hele.Geert: We lopen naar de naastgelegen kamer. En suite zoals hij het zegt. Hier staat zijn bed maar ook een paar bakken met aarde op heuphoogte.Ko: Mijn tuintje! En daar heb ik ook nog 2 tuintjes. En dat is borduurwerk van mijn overleden vrouw. Kijk, Jana, daar staat het. In 2002. 20 jaar geleden. Ja ze is allang dood hoor.Geert: Hoe was het met de liefde tussen u en Jana?Ko: Met de liefde? Ja dat lag een beetje moeilijk. Dat lag een beetje moeilijk, ja….. We hebben dus wel uiteindelijk een dochter, Jannemarein maar die ken je. Ja. Maar verder…nee.Geert: Waarom lag dat moeilijk?Ko: ja…uhm…. Laten we er niet over praten.Geert: Lunchtijd, de gemeenschappelijke eetzaal is een grote ruimte. Het plafond is minstens een 7 meter hoog. Er staan hier een stuk of 15 tafels. Aan sommige zitten 2 of 3 mensen, anderen zijn met 8 vol bezet.Het gros van de mensen draagt een beige broek en glimmende sportschoenen van merken als K-swiss en Adidas. De coupe is overwegend hetzelfde de meeste mannen kaal, bij de vrouwen kort en wit. Een deel van de mensen aan tafel draagt een slabber, dit zijn vaak ook de mensen die in rolstoelen zitten met namen als breezy of quicky.Voor een ruimte waar meer dan 100 mensen aan het dineren zijn is het, het gekletter van het bestek niet meegerekend, vrij stil. Er wordt over het algemeen weinig gesproken. Mensen kijken voor zich uit of naar het bord. De bedienende medewerkers vliegen daar enthousiast omheen.Ko zit achterin aan tafel met een groepje van veelal dames. Zijn vaste tafel met zijn vaste tafelmaatjes. Het ziet er van een afstandje uit als de meest gezellige tafel in de eetzaal.Aan de lunchtafel bij Ko en zij gezelschap:Dame 1: Heb je al jus daar?Bediende: Alstublieft, eet smakelijk!Iedereen aan tafel: Dankjewel!Dame 1: Dat ziet er lekker uit Ko!Dame 2: Gatverdamme! Warme bietjes!Dame 3: Kruidnageltjes?Dame 2: Warme bietjes, dat vind ik vies. Ik eet ze altijd koud.Geert: Ko houdt het babbeltempo dat de dames hebben niet bij, hij zegt lang niet zo veel als zijn tafelgenoten. Maar ik merk dat men blij is dat hij aan tafel zit. Ergens voelt het voor mij alsof hij de rockster van het verzorgingshuis is, diegene waarvan iedereen hoopt dat hij naast je komt zitten.Ko: Ga je mee dan gaan we even naar buiten? … (Deur opent) … sjezus wat is het heet!Geert: Na de lunch ga ik met Ko zitten in de patio naast de eetzaal. Het is een openhartig gesprek zoals ik eigenlijk altijd wel met hem heb. Alleen lijkt Ko nu nog scherper dan hoe ik hem gewend ben en ook zijn gehoorapparaat lijkt erg goed te werken. Ik voel hierdoor de 55 jaar die wij schelen niet en waar ik in het verleden nog van je naar u schoof, is het nu overtuigend jij en je.Ik vraag hem naar het gezelschap:Geert: U heeft een gezellige eettafel.Ko: Ja hoor!Geert: Andere eettafel wordt niks gezegd soms.Ko: Nee best een gezellig tafeltje. We zitten een beetje achteraf. Maar je kan wel het hele zaaltje overzien. Maar je hebt weinig aanspraak hier. Er wordt niet met elkaar geconverseerd.Geert: Nou de vrouwen naast u die babbelen lekker!Ko: Ja maar toch niet specifiek hoor. Ja ik weet het niet… Niet een heel gesprek bedoel ik. Ergens antwoord opgeven. Een vleug van gesprek.Geert: Het gaat niet zo diep?Ko: Nee, nee precies.Geert: Ko verandert het onderwerp en begint over de Boomgaard en Gerrie die daar wel eens kwam.Ko: Ik heb ook nog Gerrie uit Zwolle gehad, maar ze is nou dood. Ik kreeg een mailtje van dr Gerrie geel. Weet je wat het is?Geert: Geelzucht?Ko: Lever. Binnen een week dood. Ik denk dan zuipen ze te veel, ja daar moet je ook nog mee uitkijken met je gezondheid, dat je niet te veel zuipt en dat heb je als de mensen eenzaam zijn, dan kruipen ze vaak in de drank en dat is slecht van je lever. Niet doen. Drink jij?Geert: een beetjeKo: Wat is een beetje?Geert: uhm ik den 2 dagen per week.Ko: oh… als je maar niet te veel drinkt in 1 keer. Sterke drank?Geert: NeeKo: Bier?Geert: JaKo: Dat kan geen kwaad.Geert: nou wel een beetje toch?Ko: Ja als je een krat bier leegzuigt, is veel te veel natuurlijk. Maar als je gewoon een normaal biertje drinkt. Laten we zeggen een litertje, dat kan geen kwaad. Dat is zelfs goed, voor je vochthuishouding.Geert: Niet iedereen is het daarmee eens toch?Ko: Dat weet ik niet, want ik zeg het niet tegen een ander. Maar ze zullen wel weer wat hebben. Je hebt altijd dwarsliggers. Ja.Geert: En 1 van die dwarsliggers is Jannemarein. Ze wenst dat Ko minder of stopt met drinken omdat dit al haar hele leven een thema is geweest. Ze stelt dat als haar ouders niet hadden gedronken ze een betere jeugd had gehad. Ook komt ze niet bij haar v ader op bezoek na 4u, want dan drinkt haar vader bier en vertoont hij gedrag waar ze niet goed tegen kan.Ko: Maar ik drink niet overdag, maar om 4, drink ik bier!Geert: Doordat hij drinkt sluit hij zich volgens Jannemarein niet alleen van haar af, maar ook van de andere medebewoners. Het werkt volgens haar eenzaamheid in de hand.Geert: Bent u hier wel eens eenzaam?Ko: Of ik mij eenzaam voel? Dat is een moeilijke vraag. In feite zijn we hier allemaal eenzaam. Want ja je hebt geen partner je bent alleen. Je bent alleen dus dan ben je ook eenzaam. Niets aan te doen. Ja. Een mens moet niet Alleen zijn. Een mens zoekt eigenlijk gezelschap geborgenheid zo zal ik het maar noemen. Ik doe dan de deur open als het knap weer is en drink daar mijn biertje. Maja ook alleen. Het blijft een eenzame zaak.

Geert: Tijdens mijn bezoekjes is Ko vaak opgewekt, tegelijkertijd vertelt hij dus ook dat hij eenzaam is. Daardoor kan ik na al deze bezoekjes er mijn vinger nog steeds niet op leggen. Is hij gelukkig hier in het verzorgingshuis?Ko: Ja moet je luisteren het is natuurlijk wel op het eindstation af. Dat is nou eenmaal zo, ik heb de jaartjes gehad.Geert: Maakt dat het leven minder mooi?Ko: Nee hoor. Ik heb dat niet in mijn hoofd zitten. Ik heb niet van je bent een oude kerel van zoveel jaren. Nee en Ik voel mij goed. Dus ja, ik voel de tijd niet.Geert: Bent u nu gelukkig af en toe?Ko: Nou gelukkig dat is een trapje hoger, maar wel tevreden. Gelukkig dan denk je aan iets van huhu. Maar dat is er nu niet. Dat is er gewoon niet! Maar ik ben wel tevreden. Wat moet je anders. Ach je zit hier niet gek.Geert: We zitten nog steeds in deze ommuurde tuin, de patio van het verzorgingshuis. Tegen deze hoge muren groeien klimoppen omhoog. Er staan wat struiken aan de randen en in het midden van de patio staat een klein boompje. Van een medewerker hoorde ik dat het boompje bijna dood was, maar toen Ko er zich intensief mee ging bemoeien overleefde deze het toch.Ko kijkt en wijst naar de grond, naar de spleten tussen de grote terrastegels.Ko: Kijk heel kleine bloempjes. Die groeien in die spleet. Heel leuk! Ze hebben… Overal waar een plekje is waar wat groeien kan groeit wat. Groen is kennelijk zo belangrijk in de natuur dat het overal gaat groeien. Het doet ook wat. Het maakt zuurstof. Moeder natuur is veelomvattend maar je moet het een klein beetje begrijpen eigenlijk. Hoewel, echt doordringen kan je het niet. Zo is het met het hele leven.EINDEDank aan Ko en Jannemarein
voor hun openheid en de toestemming om dit verhaal te delen.

Documentaire Podcasts

Click op de tegels als je wilt luisteren.In mijn werk als documentairemaker maak ik veel gebruik van omgevingsgeluid en muziek. Het liefst produceer ik eigen muziek en neem ik alle geluiden zelf op, maar uiteraard weet ik ook goed de weg naar de audio libraries te vinden.2022 heeft in het teken gestaan van mijn ontwikkeling als audioverhalenmaken. Doormiddel van de half jaar durende intensieve Oorzaken Academy (NPO) heb ik gewerkt aan mijn eerste lange documentaire Ko en de BoomgaardIn 2021 heb ik een elf-tal carnavaleske audio portretten gemaakt voor de nieuwe optocht, een audiotour die nu ook online te luisteren is!

Muziekproductie

Click op de tegels als je wilt luisteren.In 2021 ben ik na jaren onderdeel te zijn geweest van Yukon Club als solo muziekproducer verder gegaan, mijn eerste uiting was voor het kunstproject Van mij zolang ik kijk van Anne Leijdekkers. Hiervoor verzorgde ik de muzikale omlijsting. Ook bracht ik mijn eerste Nederlandstalig liedje uit Niet Van Mij Voor cultuurgemeenschap Tolhuistuin maakte ik een jingle voor het omroepsysteem in het restaurant.Tot en met 2021 maakte ik deel uit van Yukon Club een Amsterdams muziekcollectief waarmee we onder andere 3FM Serious talent werden, 3 keer in Paradiso stonden en de aftershow van Radiohead in de AFAS live mochten verzorgen. Ook zijn er inmiddels 600.000+ plays behaald op Spotify , voornamelijk door ons bescheiden indie hitje Absence uit 2016.

Over mij

Vanuit mijn liefde voor muziek productie en mijn interesse in de mens ben ik mij vanaf 2019 toe gaan leggen op het maken van podcasts. Sinds 2021 heb ik mijn werkzaamheden als manager en programmamaker in de cultuursector beeindigd om full time aan de slag te gaan met wat ik jaren als part-timer heb gedaan: het produceren van audio en dan met name podcasts.Inmiddels heb ik al gewerkt voor opdrachtgevers als NTR/VPRO, Podimo, Tolhuistuin, Architectenweb, Galerie Bart, Poppodium Patronaat, De tuin der lusten, School voor politie leiderschap, Crème Amsterdam en zijn er autonome producties tot stand gekomen met steun van o.a. Prins Bernhard Cultuurfonds en het NPO Fonds.

Contact

Ben je benieuwd geworden of wil je samenwerken?
Mail of bel mij vrijblijvend!